Login Form

Licznik odwiedzin

3577146
Dziś
Wczoraj
Ten tydzień
Zeszły tydzień
Ten miesiąc
Zeszły miesiąc
Wszystkie
441
577
441
3560714
15938
27943
3577146

Your IP: 91.234.217.183
Server Time: 2020-08-09 18:41:22

JAK PORADZIĆ SOBIE Z NIEJADKIEM?

 

 

Wielu rodziców i nauczycieli łączy pojęcie zdrowia z dobrym apetytem. Pokutuje wśród nich przekonanie,

że aby dziecko było zdrowe, powinno jeść regularnie i odpowiednio dużo, oraz przeświadczenie, że dziecko,

 które jest zdrowe, ma dobry apetyt. Kiedy zatem maluch odmawia jedzenia, rodzice martwią się, że jest

chory lub nieszczęśliwy. Określenie ?niejadek? używane jest w odniesieniu do przedszkolaków bardzo

często. Niemal w każdej przedszkolnej grupie znajdzie się jedno dziecko lub kilkoro dzieci,

które niechętnie siadają do stołu podczas posiłków. Opieka nad niejadkiem i bezskuteczne próby nakłonienia

go do jedzenia mogą być dla nauczycieli i rodziców źródłem niepokoju i frustracji.

Odmowa spożycia posiłku często interpretowana jest jako dziecięcy upór, a właściwą reakcją wydaje się

wówczas podawanie argumentów, które mają przekonać niejadka do zjedzenia: ?Musisz zjeść, żeby mieć

siłę?; ?Jak nie będziesz jadł, to będziesz chory?; ?Jak nie zjesz, to nie dostaniesz deseru?.

Tymczasem upór jest tylko jednym z wielu możliwych powodów grymaszenia przy jedzeniu.

Należy dodać, że jest to zachowanie typowo rozwojowe, świadczące o kształtowaniu się własnej

woli przedszkolaka, i dlatego nie warto takiego uporu przełamywać siłą. Posiłki z tzw.niejadkiem

przypominają walkę między dzieckiem i rodzicami, trwają godzinami i mogą odbywać się w najróżniejszych

miejscach: przed telewizorem, w łazience, w ogrodzie, na placu zabaw. Niejednokrotnie towarzyszy im

krzyk, płacz (nie tylko dziecka) i mnóstwo intensywnych negatywnych emocji.  Rodzice silą się na wymyślanie

różnych forteli i podstępów, aby przechytrzyć dziecko i niepostrzeżenie nakarmić je kilkoma łyżkami zupy...

 

Zaufajmy instynktowi !

 

Jeśli mamy do czynienia wyłącznie z przyczynami psychologicznymi braku apetytu (nie wchodzą tu problemy

zdrowotne, które powinien zdiagnozować lekarz!), istnieje duża szansa na to, że w krótkim czasie uda się

uzyskać ogromną poprawę.

 

dziewczynka jedzenie

 

 

 

Aby to osiągnąć, warto pamiętać o kilku podstawowych zasadach:

 

1. Jedzenie jest naturalną czynnością fizjologiczną,którą zdrowy dziecięcy organizm jest w stanie

doskonale regulować. Najczęstszą psychologiczną przyczyną dziecięcego oporu przed jedzeniem jest to, że

opiekunowie ingerują w naturalny apetyt dziecka. Przede wszystkim należy dać dziecku wolność i możliwość

ponownego uruchomienia samoregulacji w zakresie jedzenia. Nie warto przejmować się tym, że dziecko

jednego dnia zje mniej niż innego, a czasem zdarzy się posiłek, którego nie zje wcale. Każde dziecko ma

indywidualne potrzeby, a kierując się własnym apetytem, najlepiej wie, ile zjeść. Nakłanianie do spożycia

całej porcji, którą nałożono na talerz, może w konsekwencji prowadzić do otyłości.

 

2. Zadaniem rodziców nie jest dopilnowanie, by dziecko zjadło posiłek, a jedynie zapewnienie mu

dostępu do możliwie najlepszego, różnorodnego, wartościowego jedzenia o odpowiedniej porze i w

odpowiednim miejscu (przy stole!). W przedszkolu mamy do czynienia z dużą grupą dzieci, wiele z nich ma

już ukształtowane niewłaściwe nawyki żywieniowe. Dobrą wiadomością jest to, że każdy nawyk można

zmienić. Potrzeba do tego jedynie trochę czasu i konsekwencji. W związku z tym bardzo ważne jest

wyznaczenie stałego harmonogramu posiłków i zrezygnowanie z podawania przekąsek pomiędzy posiłkami, by

dać dzieciom szansę zgłodnieć.

 

3. Podczas posiłków nie należy namawiać dziecka do zjedzenia ani nawet spróbowania czegokolwiek.

Dzieci chcą próbować nowych rzeczy tak długo, jak długo nie są do tego przymuszane. W momencie ,

gdy chcemy przejąć kontrolę nad jedzeniem, dziecko również podejmuje walkę o przejęcie kontroli ? często

poprzez wspomniany upór, czyli zaprzestanie jedzenia. Proszenie, grożenie, zabawianie, namawianie i

?przekupywanie? dziecka powoduje, że jedzenie staje się tym, czym nie powinno być ? polem walki, gdzie

każda ze stron stara się pokazać, kto jest silniejszy. Ważne też, by wiedzieć, że dzieci potrzebują często

kilkunastu, a nawet kilkudziesięciu prób podania danego produktu pod różną postacią, by zaakceptować go w

swoim jadłospisie.

 

 

4. Nie jest wskazane oferowanie alternatyw w stosunku do podanego posiłku. Gdy dziecko mówi,

że nie zje kaszy i mięsa, nie proponujmy mu naleśników z serem. Ważne, by dieta dziecka była zróżnicowana

i dostosowana do jego potrzeb oraz by maluch miał jasność, że jeśli nie zje obiadu, będzie musiał poczekać

do czasu kolejnego posiłku .

 

Co robić, czyli porady praktyczne:

 

1. Pierwszym działaniem w wypadku, gdy dziecko odmawia jedzenia, powinno być wykluczenie somatycznych,

zdrowotnych przyczyn braku apetytu. Wizyta u pediatry pomoże rodzicom także upewnić się, czy dziecko

osiąga prawidłowe dla swego wieku masę ciała oraz wzrost, czy rozwija się we właściwym tempie i w sposób

harmonijny. Świadomość rodziców, iż dziecko jest zdrowe i rozwija się

prawidłowo ? potwierdzona przez opinię specjalisty ? może złagodzić lęk i przygotować na kolejny krok.

 

 

2. Konieczny i zalecany jest spokój. Dziecka nie można zmusić do jedzenia. Im większy spokój i opanowanie

wykażą rodzice, tym większa szansa, że dziecięce nawyki dotyczące jedzenia się unormują.

Rodzic, który ma zaufanie do siebie i wie, co jest dla niego dobre, będzie bardziej skłonny darzyć podobnym

zaufaniem swoje dziecko. Przedszkolak ma ?prawo? sam odczuwać, kiedy i jak bardzo jest głodny, powiedzieć

o tym i wówczas otrzymać od rodzica posiłek w takiej ilości, jakiej potrzebuje.

 

 

3. Pomocna może być również zwięzła, otwarta i spokojna rozmowa na temat kłopotów z jedzeniem,

przeprowadzona z dzieckiem na odpowiednim dla niego poziomie poznawczym. Kiedy problem zostaje

nazwany, dookreślony, staje się bardziej ?oswojony? i zarówno rodzice, jak i dziecko mają poczucie większej

kontroli nad sytuacją. Dobrym sposobem jest również przekazywanie dziecku komunikatów za

pośrednictwem bajek, opowiadań, rysunków. Można na przykład poczytać dziecku historie bohaterów, którzy

mieli podobne problemy, i znaleźli sposób, jak sobie z nimi poradzić, albo zaproponować rysowanie ulubionego

posiłku czy uczty rodzinnej.

 

4. Włączmy dziecko w proces przygotowania posiłków. Pozwólmy mu mieć trochę wpływu na to, co i kiedy

chciałoby zjeść. W ten sposób dziecko ma szansę nauczyć się rozpoznawać sygnały płynące z własnego ciała

(jestem głodny) oraz ?duszy? (wiem, co lubię, wiem, co mi sprawia przyjemność). Zaprośmy je do wspólnego

przygotowania posiłku. Poprośmy, by pomogło posprzątać po jedzeniu. Niech uświadomi sobie, ile energii i

czasu trzeba poświęcić na te czynności oraz jaką przyjemność może sprawiać wspólna praca i wspólny

posiłek. Od czasu do czasu możemy wspólnie z dzieckiem zaplanować jadłospis na konkretny dzień czy

uroczystość.

 

5.Dbajmy o to, by posiłki były smaczne, zdrowe i atrakcyjnie podane. Nakładajmy na talerz małe porcje,

aby dziecko miało szansę odnieść sukces, czyli zjeść cały posiłek (i zostać za to pochwalone!), a może nawet

poprosić o dokładkę. Podawajmy jedzenie bez zbędnych komentarzy i nie podkreślajmy, jaka ilość jedzenia

ma być spożyta. Dbajmy, by skład i rodzaj pożywienia były dostosowane do typowych (fizjologicznych)

preferencji smakowych dziecka w zależności od wieku oraz do stopnia rozwoju jego układu

trawiennego.

 

 

6. Starajmy się o miłą atmosferę podczas posiłków. Niech kojarzą się one ze wspólnym spędzaniem czasu,

rozmawianiem o tym, co słychać u poszczególnych członków rodziny. Obdarzajmy dziecko serdeczną uwagą i

szczerym zainteresowaniem w różnych sytuacjach, nie tylko tych związanych z jedzeniem (jeśli dziecko nie

będzie za każdym razem ?nagradzane? za odmawianie jedzenia zwiększonym zainteresowaniem rodzica, ma

szansę oduczyć się bycia niejadkiem).

 

 

Wydaje się, że kluczem do sukcesu w postępowaniu z dzieckiem, które odmawia jedzenia, jest spokój i

opanowanie rodziców, unikanie wywierania presji na dziecko, stosowania gróźb, karania czy oskarżania.

Wpędzanie dziecka w poczucie winy za niezjedzony posiłek z pewnością nie przyniesie pozytywnych

rezultatów. Dorośli nie mogą czynić dzieci odpowiedzialnymi za własne uczucia, problemy. Dziecko powinno

być raczej pochwalone, gdy z własnej inicjatywy zje cały posiłek, i zachęcone do tego, by poprosić o coś do

jedzenia, gdy znów poczuje się głodne.

 

 

 

Zrezygnuj z namawiania, proszenia, przekupywania i oceniania ilości zjedzonego posiłku. Jeśli chcesz

stosować pozytywne wzmocnienia, lepiej skup się na pochwałach samodzielności w jedzeniu, ładnej postawy,

wprawy w posługiwaniu się sztućcami. Pochwały: ?Wspaniale, że wszystko zjadłeś?, ?Pięknie zjadłeś?, mogą w

przyszłości prowadzić do rozwinięcia się u dziecka tendencji do otyłości.

 

posiłki

 

 

Opracowano na podst. art.

"Jak poradzić sobie z niejadkiem?" M Stańczyk - Bliżej Przedszkola

"By  niejadek zjadł...gdy dziecko cierpi na brak apetytu" A. Pasternak - Bliżej Przedszkola

 

ROZWIJANIE SPRAWNOŚCI RUCHOWEJ U DZIECI

 

 

Z uwagi na intensywny wzrost organizmu, korzystne zmiany w sprawności ruchowej i

koordynacji ruchowej, wiek przedszkolny bywa też nazywany

 

"złotym wiekiem motoryczności dziecka"

 

 

Dziecko trzyletnie swobodnie się porusza ? chodzi, biega, skacze i jest dość samodzielne w

czynnościach samoobsługowych. Potrafi przez chwilę stać na jednej nodze, przeskoczyć przez

rozciągnięty sznurek na wysokości 5 centymetrów nad podłogą (odbijając się z miejsca jedną nogą).

Uczy się jeździć na trójkołowym rowerku lub hulajnodze ( oczywiście, jeżeli dorosły mu w tym

pomaga). Z dnia na dzień obserwujemy przyrost umiejętności ruchowych i z podziwem patrzymy na

trzyipółlatki, które stają się coraz bardziej zwinne i odważne w pokonywaniu przeszkód.

 

 

Czterolatki są jeszcze sprawniejsze i dodatkowo potrafią wchodzić i schodzić ze schodków, stąpając na

przemian, tak jak dorośli. Ponadto wykonują bardziej złożone czynności ruchowe, takie jak bieg z

równoczesnym kopnięciem piłki.

 

 

Starsze przedszkolaki potrafi ą już wbiec do góry po schodach bez trzymania się poręczy, iść na

palcach na odległość trzech metrów i sprawnie skakać na prawej i lewej nodze.

 

Po ukończeniu piątego roku życia potrafią szybko wbiec i zbiec ze schodów, nie trzymając się poręczy 

nie przeskakując żadnego. Mogą też stać na jednej nodze z zamkniętymi oczami i radzą sobie

doskonale, gdy mają zeskoczyć na palce z wysokości 30 centymetrów.

 

Dla zdrowia przedszkolaka i prawidłowego rozwoju psychoruchowego ważne jest zaspokojenie

potrzeby ruchu. Nie jest to trudne, dlatego, że dzieci ustawicznie szukają okazji do ruchowego wyżycia

się. Wielu rodziców cieszy się, że ich dziecko jest spokojne i grzeczne, a potem się martwią, że jest

mniej sprawne ruchowo od rówieśników.

 

 

W jaki sposób dbać o rozwój fizyczny dziecka?

 

Dorośli powinni organizować dzieciom zabawy ruchowe i również ćwiczenia gimnastyczne. Poprzez

odpowiedni dobór ćwiczeń i zabaw jest rozwijana sprawność ruchowa, dotleniany i regenerowany

organizm. Gimnastyka dla dziecka ma być swobodną i radosną zabawą bez upominania i

strofowania, podczas której wyżyje się ono ruchowo. Warto również zadbać, by miała charakter

zabawy naśladowczej. Wtedy dzieci będą też miały okazję do rozwijania wyobraźni i fantazji. Jako, że

dzieci lubią wykonywać ciekawe zadania i popisywać się swoimi osiągnięciami warto ćwiczeniom

nadać charakter zadań typu ?Czy potrafisz??, np. Przejdź pod krzesełkiem tak, aby się nie przesunęło,

przejdź po wąskim murku, omijaj leżące na nim kasztany? itp. Tego rodzaju ćwiczenia uczą dzieci

wytrwałości, dążenia do osiągnięcia celu, a także odczuwania radości z tego, że potrafiły i się udało.

 

Jeśli dziecko ma nadzwyczajne zdolności ruchowe, to należy je pielęgnować i rozwijać. Trzeba jednak

pamiętać o ograniczonych możliwościach ruchowych dzieci i rozważyć, jakie sporty dziecko ma

uprawiać, nie można bowiem rozwijać u dziecka jednego zakresu funkcjonowania kosztem innych.

Jeśli dziecko natomiast nie przejawia zdolności ruchowych, to należy wybrać taki sport, który wpływa

na jego ogólny rozwój ruchowy np. pływanie, rytmika, taniec.

 

Zdrowiu służy też oczywiście jak najdłuższe przebywanie na świeżym powietrzu o każdej porze roku,

bez względu na pogodę oczywiście w stosownym ubraniu, bo nie ma

?złej pogody, jest tylko źle dobrany do warunków ubiór?.

 

 

Kilka istotnych uwag:

 

Kościec młodszego przedszkolaka jest delikatny, elastyczny i szybko ulega deformacjom. Dlatego np.

nie należy prowadzić malucha stale za tą sama rękę czy do stania lub siedzenia przez dłuższy czas.

Podczas wspólnych spacerów trzeba pozwolić dziecku biegać, skakać, wspinać się i nie należy zmuszać

go do monotonnego chodzenia za rękę. Dla dorosłego spacer ?noga za nogą? to przyjemność, a dla

dziecka może to być kara, gdyż przedszkolak nie potrafi przystosować się do rytmu kroków dorosłego i

szybko się męczy.

 

 RUCH TO ZDROWIE

 

Na podst. art. ?Rozwijanie sprawności ruchowej? E. Zielińska, Bliżej Przedszkola.

DLACZEGO POWINNIŚMY UCZYĆ DZIECI PRAWIDŁOWYCH NAWYKÓW ŻYWIENIOWYCH?

 

Dlaczego powinniśmy uczyć dzieci prawidłowych nawyków żywieniowych

 

W natłoku codziennych obowiązków możesz zapomnieć, że to właśnie dom rodzinny jest miejscem, gdzie

Twoje dziecko powinno nauczyć się niezmiernie ważnych dla jego zdrowia - zasad prawidłowego odżywania.

Okres, kiedy dziecko jest jeszcze małe, to najlepszy moment na naukę tego, co powinno jeść i, pić oraz w

jakich ilościach. Tylko od nas zależy, czy ta nauka zakończy się sukcesem! Jeżeli będziemy dla nich dobrym

przykładem i wzorcem do naśladowania, są bardzo duże szanse na to, że nasz szkrab będzie zdrowy,

uśmiechnięty i ciekawy świata.

 

Dlaczego zdrowe nawyki są tak ważne?

Jak pokazują badania, ponad 60% Polaków przyzwyczajenia z domu rodzinnego przenosi do swojej własnej

rodziny, gdy już są dorośli. Powinniśmy dbać o to, by były to tylko zdrowe nawyki.

Bardzo niewielu z nas ma świadomość, że to, co spożywamy przez pierwsze 20 lat życia ma olbrzymi wpływ

na zdrowie w wieku późniejszym. Warto więc już od najmłodszych lat zwracać uwagę na dietę dziecka, tak

aby uniknąć wielu chorób, jak na przykład próchnicy zębów, nadwagi i otyłości czy problemów z sercem.

Czynniki żywieniowe warunkują w 20 do 40% powstawanie otyłości u dzieci, a więc dla ich zdrowia

niezmiernie ważne jest to, co jedzą i co piją. Zdrowe nawyki są gwarancją harmonijnego wzrastania i

dojrzewania organizmu, są warunkiem sprawności i wydolności fizycznej, wspomagają efektywną naukę w

okresie szkolnym, a przede wszystkim zmniejszają ryzyko chorób powstających na tle żywieniowym. Ale

prawidłowe żywienie to nie tylko spożywanie przez dziecko w ciągu dnia 4-5 posiłków, to także właściwy

dobór produktów i potraw oraz odpowiednia podaż płynów, w tym wody. Dlatego kontroluj nie tylko to, co

zjada, ale też co pije Twoje dziecko. ?Problem jest o tyle poważny, że komórki tłuszczowe, które powstały w

okresie dzieciństwa i dojrzewania w wyniku nieprawidłowego odżywiania, znacznie trudniej zlikwidować

stosując dietę odchudzającą niż w przypadku, kiedy otyłość powstała w okresie dojrzałości. Oznacza to, że

można zmniejszyć jedynie rozmiar komórek tłuszczowych, jednak nie ich ilość. Trudniej więc pozbyć się

nadwagi i otyłości tym, którzy nabawili się jej w dzieciństwie.

 

 

Woda to najzdrowszy płyn dla dziecka!

Dzięki właściwej diecie i dobrej jakości wodzie Twoja pociecha prawidłowo się rozwija i rośnie zdrowo.

Dziecko powinno pić czystą wodę każdego dnia. To w żywieniu dziecka najważniejszy płyn ze względu na jej

fizjologiczne działanie. Woda nie zawiera cukru, a tym samym zbędnych kalorii, nie zaburza apetytu ani

kształtowania upodobań smakowych u malucha. Podawajmy ją dziecku w pierwszej kolejności, zwłaszcza gdy

poczuje pragnienie. Niech nasza pociecha pije ją często, małymi łykami. Jest ona dla niego najbardziej

naturalnym, a tym samym najzdrowszym płynem. Pamiętajmy o tym!

 

oprac. na podstawie programu?Mamo, Tato wolę wodę?

"MAMO, TATO, WOLĘ WODĘ!"

 

? Mamo, nie chcę pić wody! Wolę oranżadę!" - to najczęściej słyszy rodzic, kiedy

próbuje nakłonić swoją pociechę do wypicia szklanki wody. Niestety, najmłodsi nie lubią jej

i piją jej bardzo mało. Woda nie ma intensywnego smaku, nie przyciąga ich uwagi kolorem.

Dzieci kochają też bąbelki! W porównaniu z barwnymi, słodkimi napojami, zwykła

niegazowana woda jest dla nich po prostu nudna. Żeby dziecko częściej po nią sięgało,

my rodzice powinniśmy już od najwcześniejszych lat przyzwyczajać je do jej picia!

Bądźmy przykładem! To najprostszy i bardzo skuteczny sposób, aby nauczyć nasze

dziecko nawyku picia wody i zasad zdrowego odżywiania. "Nie chcę frytek babciu!

Wolę ryż!" - czy uważasz, że Twoje dziecko nigdy nie wypowie takich słów? To nie jest

niemożliwe! Twoja pociecha będzie sięgać po zdrowe przekąski, ale aby tak się stało, sami

musimy unikać frytek i hamburgerów, a owoce i warzywa powinny być stałym elementem

naszych posiłków. Nigdy nie przekonamy dziecka do picia wody, jeśli najpierw

przyzwyczaimy go do słodkiego smaku herbaty czy innych napojów lub jeśli sami w jego

obecności będziemy pić wszystko, tylko nie wodę. Dajmy dziecku szansę. Niech pozna

i przyzwyczai się do neutralnego smaku wody jak najwcześniej, wtedy samo będzie

wybierać ją w pierwszej kolejności. Nie obawiaj się, że dziecko nie zaakceptuje płynu,

który nie jest słodki - to bezzasadne.

Gdy Twoje dziecko prosi o coś do picia, podaj mu szklankę wody. Postępuj tak już od

najwcześniejszych lat jego życia. Jeżeli wciąż będzie grymasić, zastosuj pewien

"podstęp". Nalej wodę do ulubionego kubka dziecka i dodaj odrobinę świeżego soku

z cytryny, pomarańczy czy mandarynki. Dzięki temu woda nabierze ciekawego dla dziecka

smaku i chętniej ją wypije. Bardzo możliwe, że poprosi o więcej! Wykorzystuj słomki

i kolorowe kubki - to gadżety, które dodatkowo uatrakcyjnią wodę. Już maluchowi

pozwalaj na odrobinę samodzielności i pozwól nalewać wodę do kubeczka. Czasami

możliwość naśladowania "dorosłej" czynności jest wystarczającą zachętą.

 

Dzieci uwielbiają bawić się wodą! A my rodzice wiemy o tym najlepiej. Ile razy musieliśmy

wycierać szmatką kałuże, które nasze dzieci zrobiły w kuchni czy w łazience podczas

zabaw? Najmłodsi uwielbiają brać kąpiel w wannie albo bawić się w przelewanie wody,

stojąc na stołku przy zlewie. Woda jest niezmiernie ciekawa dla naszej pociechy, daje

wiele możliwości i bynajmniej nie służy tylko do picia. Skorzystajmy z tego! Rozmawiajmy

z dziećmi o wodzie, o tym jak ważna jest dla otaczającego nas środowiska, jakie ma

możliwości i zastosowania. Niech dzieci dowiadują się o niej nie tylko od nauczycieli, ale

również od nas! Wytłumaczmy szkrabowi, że bez wody nie byłoby nas, nie rosłyby rośliny,

a króliczki nie skakałyby po polanie. Dzięki temu dziecko doceni wodę, a być może będzie

też dbało, aby nie marnowała się w domu. To nie tylko sposób na poszerzenie jego wiedzy,

ale też na zacieśnienie Waszych relacji. Inicjujmy zabawy związane z motywem wody.

Przeprowadzajmy mini-eksperymenty. To będzie dla nich świetna rozrywka, a także

pożyteczna lekcja. Poprzez zabawę dziecko rozwija swoje zdolności emocjonalno-

poznawcze. Może się także relaksować i wyciszyć. Pobaw się z dzieckiem podczas kąpieli

w wannie, a z pewnością prześpi smacznie całą noc (i Ty podobnie).

Podczas zabaw wykorzystujcie ulubione przedmioty pociechy. Niech ozdobi kubek, który

będzie służył do picia wody, pobawi się jej smakiem i kolorem. Najmłodsi uwielbiają też

puszczać bańki wodne, barwić wodę farbami, bawić się nią w ogródku, kiedy jest ciepło

czyprzelewać wodę do naczyń o różnych kształtach. Dzięki zabawom dziecko dowie się, co

to jest objętość albo jaki jest związek pojemności naczynia z jego wielkością i kształtem.

Dobrym pomysłem są również zajęcie rodzinne, jak np. wspólne podlewanie roślin. Czyż nie

jest to wspaniały sposób na przyjemne i pożyteczne spędzenie czasu ze swoją pociechą?

 

Pamiętajmy, że dając dobry przykład będziemy w stanie zdziałać o wiele więcej niż

nakazując czy zabraniając. Rozmawiajmy o wodzie, zachęcamy dzieci do zabaw!

Nasz wysiłek z pewnością zaprocentuje na przyszłość!

 

oprac. w oparciu o program ?Mamo, tato wolę wodę?

PODRÓŻ DO EKO - KRAINY

 

 

 

podr eko kr

DRODZY RODZICE!!!

Zapraszamy do zapoznania się z prezentacją

pt. ?PODRÓŻ DO EKO- KRAINY?, w której to znajdziecie Państwo informacje na temat:

eko kraina

Kliknij na obrazek i zobacz prezentację.

eko

WARTOŚCI W WYCHOWANIU.

 

?Wartości w wychowaniu?

 

?Gdy spotykam dziecko, budzi ono we mnie dwa
uczucia: czułości do tego, kim ono jest, oraz szacunek do tego,
kim może
zostać w przyszłości.?

 

Ludwik Pasteur

 

System wartości człowieka budowany jest przez rodziców, rodzinę, nauczycieli, kolegów czy środowisko. Możemy wyróżnić wartości moralne, ekonomiczne, estetyczne, poznawcze, prawne, czy religijne.
Jednym z celów wychowania jest stworzenie systemu wartości, który stanowi fundament życia człowieka. Każdy z nas z dzieciństwa wynosi bagaż składający się z przekazanych nam przez rodziców wartości, wzorców zachowań, nawyków, przekonań, poglądów, norm społecznych czy zapatrywań na świat. System wartości buduje osobowość i kształtuje życie człowieka. Decyduje o tym co dla danej jednostki jest istotne, co cenne, co właściwe, co dobre, a co złe. Wpływa on również na nasze potrzeby, dążenia, pragnienia.

Budowanie systemu wartości, zasad moralnych jest jednym z podstawowych zadań rodzica wobec dziecka i w głównej mierze to od rodziców zależy jaki system wartości przekażą swoim pociechom.

To właśnie w rodzinie- od urodzenia - dziecko spotyka się z wartościami, które kształtują jego postawy. Wprowadzanie dziecka w świat pożądanych wartości nie jest rzeczą prostą ani łatwą. Jest procesem ciągłym i długotrwałym- bowiem wartości nie są raz dane, są WYPRACOWYWANE.

Zastanówmy się, które wartości są dla nas najważniejsze i które chcielibyśmy przekazać naszym dzieciom. Czy bardziej liczą się te materialne czy moralne? Co jest ważniejsze ?mieć? czy ?być?? Miłość, szacunek do innych i do siebie, uczciwość, kultura, odpowiedzialność, odwaga, współczucie, tolerancja, uprzejmość, szczerość, patriotyzm, wiara, pomoc, wykształcenie, przyjaźń, zaufanie, ugodowość, bezpieczeństwo, pracowitość, zrozumienie, otwartość, ciekawość świata, pokora, samodzielność? . Co stanowi największą wartość? To my ? rodzice musimy głęboko zastanowić się co jest dla nas ważne i zdecydować, które z tych wartości chcemy przekazać naszym dzieciom.
Wiek przedszkolny to drugie stadium rozwoju moralnego ? tzw. realizm moralny. Faza ta przypada na okres od 2 do 7 roku życia. Dzieci w tym wieku traktują reguły jako obowiązujące w sposób bezwzględny, podawane do przestrzegania zasady są ich zdaniem niezmienne. Wartościujące komunikaty usłyszane od dorosłych są przyjmowane jako oczywiste, bezwarunkowe, bo wypowiada je osoba dla dziecka znacząca. Tak więc każde stwierdzenie rodzica: ? to jest złe, to jest dobre, ładne, tego nie lubię, to mi się podoba? wynikające z jego preferencji, jego systemu wartości, na drodze komunikacji jest przekazywane dziecku. Jednoznaczne komunikaty ? to jest złe, tak nie wolno, zakazuję, nie zgadzam się? użyte w konkretnych sytuacjach są dla dziecka niezbędne, dają poczucie bezpieczeństwa i uczą rozstrzygnięć moralnych. Dzieci w stadium realizmu moralnego skłonne są oceniać postępowanie jako dobre lub złe w kategoriach jego następstw fizycznych, obiektywnych konsekwencji. Tak silnie wierzą w moc reguł, że ich zdaniem, gdy są one naruszone to musi się to spotkać z nieuchronną karą. Dzieci nie są jeszcze zdolne pojąć całej złożoności świata. Zdolność do własnej oceny tego co prawdziwe i nieprawdziwe, dobre i złe możliwe jest dopiero wtedy, gdy wcześniej odpowiednia wiedza o świecie zostanie przekazana im przez godny szacunku autorytet. Świat wartości dziecka przedszkolnego budowany jest na wzorcach osobowych, które go otaczają (rodzice, dziadkowie, nauczyciele, rodzina, przyjaciele). Jeżeli osoby te dają dobry przykład, są autorytetem godnym naśladowania i dziecko wzrasta w atmosferze miłości - to jego świat wartości wypełnia się dążeniem do ideałów, utrwalaniem pozytywnych wzorców postępowania, wrażliwością na potrzeby drugiej osoby.


Zadania dorosłych to:


- pomoc w odkrywaniu wartości
- demaskowanie antywartości-np. życie ?na luzie? jako wartość
- przywracanie właściwego sensu wartościom- np. wolność nie oznacza samowoli, tolerancja nie oznacza akceptacji wszystkiego, nawet patologii
- promowanie pożądanych wartości jak:


CZŁOWIEK- JEGO ŻYCIE I GODNOŚĆ, RODZINA, AKCEPTACJA INNYCH, AKCEPTACJA SIEBIE,

POKÓJ, WOLNOŚĆ, PIĘKNO, ODPOWIEDZIALNOŚĆ, SPRAWIEDLIWOŚĆ, DOBRO, MIŁOŚĆ,

PRZYJAŹŃ, PRAWDA, PRACOWITOŚĆ.

 

Na co zwrócić uwagę w w obszarach poszczególnych wartości?


DOBRO: rozróżnianie dobra i zła,wrażliwość na krzywdę innych -ludzi i zwierząt,udzielanie pomocy potrzebującym, poznawanie wzorów godnych naśladowania,rozwiązywanie konfliktów drogą pokojową


MIŁOŚĆ: dziecka do siebie, dziecka do innych, innych do dziecka, dziecka do zwierząt, okazywanie uczuć innym,odczuwanie szczęścia


PRAWDA: uznanie fałszu jako przeciwieństwa prawdy,dostrzeganie konsekwencji kłamstwa,prawdomówność jako wartość (u osób dorosłych, rówieśników, bohaterów literackich)
AKCEPTACJA INNYCH: rozumienie uczuć innych ludzi,dostrzeganie indywidualności innych ludzi, dostrzeganie różnic między ludźmi (niepełnosprawność, wygląd, charakter, religia, narodowość) rozbudzanie ciekawości, otwartości na innych ludzi ? poszerzanie grona przyjaciół, poznawanie kultury, sztuki i języka innych narodów


AKCEPTACJA SIEBIE: wiara w swoje możliwości, rozumienie swojej niepowtarzalności, uczenie się na własnych błędach


PRZYJAŹŃ: rozumienie trwałości przyjaźni,pielęgnowanie przyjaźni,rozpoznawanie prawdziwej przyjaźni (w literaturze i w życiu),rozpoznawanie cech charakterystycznych dla przyjaźni (zaufanie, niesienie pomocy, dotrzymywanie tajemnic, dzielenie się, wzajemne wsparcie)


PIĘKNO: człowieka -wewnętrzne (dobre uczynki, opiekuńczość, wrażliwość, pracowitość, szczerość, uczciwość) zewnętrzne -krajobrazy,najbliższe otoczenie, dorobku kulturowego,muzyka,literatura,sztuka


SPRAWIEDLIWOŚĆ: respektowanie reguł, jednakowe traktowanie innych,równy podział danej rzeczy na uczestników zabawy


ODPOWIEDZIALNOŚĆ: za siebie,za innych,za rzeczy materialne, dostrzeganie jej u innych

Najważniejszym sposobem trwałego przekazania dzieciom wartości jest własny przykład. Dziecko uczy się przede wszystkim przez naśladowanie. Obserwuje postępowanie mamy i taty, słucha co mówią, patrzy jak reagują. Dzieci przejmują hierarchię wartości od rodziców, którzy są dla nich najważniejszym przykładem.
Dzieci kierują się nie tym, co rodzice mówią, ale tym jak postępują. Najważniejsza zasada: To co mówimy musi być spójne z tym co robimy. Słowo to tylko informacja, ale żeby mogło nabrać znaczenia, musi być powiązane z doświadczeniem. Rodzic, który wpaja (w mowie) dziecku wspaniałą wartość, jaka jest uczciwość, a jednocześnie jedzie z dzieckiem autobusem ?na gapę? (bo przecież to tylko dwa przystanki), niech nie dziwi się, jak jego potomek również tak będzie pojmował uczciwość. Później tacy rodzice obwiniają dzieci za ich nieuczciwe postępowanie.


Rodzice nie chcąc martwić dziecka, ukrywają przed nim swoje kłopoty. Dziecko widzi zatroskanych rodziców, ale kiedy ich pyta co się stało, otrzymuje odpowiedź: ?Nic, wszystko jest w porządku. Idź sobie pograj na komputerze.? Jak ma ono zrozumieć taką sytuację? Jaką ma z tego wynieść naukę? Czy możemy takiemu dziecku przekazać wartość, jaką jest szczerość? Czy dziecko takie po pewnym czasie nie dojdzie do wniosku, że jeśli komuś dzieje się krzywda, to nie moja sprawa, zajmę się czymś przyjemnym? Przecież chcemy, żeby nasz potomek był osobą empatyczną, współczującą innym.

Rodzice mają szansę dopiero wtedy przekazać dzieciom hierarchię wartości, kiedy sami prowadzą zgodnie z nią swoje życie. Są oni stróżami wartości w tym, często ?trudnym? świecie, tworzą zrozumiałe reguły i czytelne zasady postępowania swoich dzieci. Jaką nasze dziecko wybierze drogę życia i jak sobie w nim poradzi, zależy przede wszystkim od tego, w jaki bagaż wartości go wyposażymy.

Jeden z doświadczonych wychowawców zauważył kiedyś ( pół żartem, pół serio), że dziecko wychowujemy do szóstego roku życia. Bo potem niewiele można zrobić........Pamiętajmy, że silne zakorzenienie w normach i wartościach jest czynnikiem chroniącym nasze dzieci przed zachowaniami ryzykownymi czy destrukcyjnymi w przyszłości.

 

Przecież każdy z nas chce wychować szczęśliwe, ?dobre i porządne? dziecko.

 

 

PROSTE ŻYCZENIA MAŁEGO DZIECKA:

 

Kochajcie mnie i mówcie mi o tym, potrzebuję stale czuć waszą miłość

 

.Nie porównujcie mnie z innymi dziećmi. Ja jestem indywidualnością, jedyną wswoim rodzaju osobą. Rozwijam się według własnego rytmu i możliwości. Postępymierzcie porównując co potrafię teraz, a co wcześniej.

 

Nigdy, nawet w żartach nie straszcie mnie, że mnie nie kochacie, albo ktoś mniezabierze, ponieważ taka groźba rujnuje moje podstawy egzystencji.

 

Odpowiadajcie na moje pytania prawdę. Wszystko co do mnie mówicieprzyjmuję i na tej podstawie buduję podstawy mojego świata.

 

Oczekuję stale waszego uznania nie tylko za to co mi się udało, ale głównie za toco próbuję lecz jeszcze mi nie wyszło.

 

Nie wyręczajcie mnie we wszystkim, nie róbcie za mnie tego co ja mogę zrobićchoć będzie trwało dłużej, oczekuję tylko pomocy

 

.Mam ciągłą potrzebę, by z wami wspólnie poznawać świat, zbieraćdoświadczenia, słuchać i czytać bajki. Prezenty i zabawki, telewizja i komputer niezastąpią mi bycia z tobą i zainteresowania moimi sprawami.

 

Nie okłamuję was celowo, jeszcze tego nie potrafię. Po prostu coś mi nie wyszłoalbo chcę zwrócić na siebie uwagę. Niesprawiedliwą ocenę odbieram jako dowódbraku miłości do mnie.

 

Nie krytykujcie i nie upokarzajcie mnie przy innych, gdyż utrwalacie we mniebrak wiary w siebie.

 

Każdą waszą uwagę i reprymendę przyjmę i postaram się zastosować ,jeślizrozumiecie dlaczego źle zrobiłem, albo jakie mogą być konsekwencje.

 

Kiedy się bardzo upieram zapytajcie dlaczego, może was przekonam izrezygnujecie z przymusu.

 

Nie oczekujcie ode mnie więcej niż od siebie, skoro jesteście dla mnie wzoremdo naśladowania.

 

Potrafię być aktorem, płakać i marudzić ale oczekuję abyście to odkryli.

 

Nie pouczajcie mnie nieskończenie, stale i niekonsekwentnie ponieważ waszeuwagi przestaję słyszeć.

 

PORADNIK ADAPTACYJNY

 

DZIECI3

 

Dobre rady na początek ? wskazówki dla rodziców

 

 

Drogi Rodzicu!

Na długo przed planowanym zapisaniem dziecka do przedszkola prowadź

systematyczne i konsekwentne działania, które pomogą Twojemu dziecku,

jak również i Tobie, w miarę szybko przystosować się do nowego środowiska:

  • Rozmawiaj z dzieckiem o przedszkolu.
  • Pokaż mu otoczenie i budynek przedszkola.
  • Organizuj spotkania w gronie znajomych, by dziecko miało okazję do zabawy w większym gronie rówieśników.
  • Nie wyręczaj dziecka, pozwól, by się usamodzielniało i nabywało umiejętności samoobsługowe.

 

Kiedy dziecko już rozpoczęło edukację przedszkolną, pamiętaj o poniższych regułach,

ponieważ ułatwią one poranne rozstania i pozwolą na lepszą adaptację dziecka do przedszkola:

  • Każdego  dnia zachwalaj przedszkole i odpowiadaj na dziecięce pytania ? zawsze zgodnie z prawdą.
  • Pozostaw dziecku przy rozstaniu jakiś przedmiot należący do Ciebie, żeby maluch go ?popilnował?.
  • Dokładnie określ dziecku godzinę przyprowadzania i odbierania z przedszkola.
  • W początkowym okresie, gdy dziecko źle znosi rozstania, odbieraj je nieco wcześniej, np. o godzinie 13.00, umawiając się z nauczycielką.
  • Nie omawiaj przy dziecku jego zachowań negatywnych bądź zawstydzających.
  • Zawsze i w każdej sytuacji zapewniaj dziecko o swojej miłości, by wiedziało, że na miłość rodzicielską może liczyć zawsze, także wówczas, gdy rodzice znikają z zasięgu jego wzroku.
  • Pamiętaj, że dzieci płaczą, bo nie potrafią w inny sposób rozładować nagromadzonych emocji zarówno pozytywnych, jak i negatywnych ? taki płacz działa jak oczyszczenie i orzeźwienie.Malec zaraz po tym, gdy zamykasz drzwi przedszkola, najczęściej po kilku minutach, oswaja się z otoczeniem i zaczyna zabawę. Daj mu zatem czas na przyzwyczajenie i oswojenie się z nową rzeczywistością.
  • Nie należy pozostawać na jakiś czas w sali przedszkolnej, gdyż to tylko przedłuża moment rozstania i adaptacji dziecka do przedszkola.
  • Najlepsze efekty w prawidłowej adaptacji dziecka do środowiska przedszkolnego przynosi ścisła i systematyczna współpraca przedszkola z rodziną.

 

Czy wiesz, Rodzicu, co Twój trzylatek już potrafi?

 

  1. Wie już wiele, rozumie, pamięta, lecz trudno mu skupić uwagę na dłużej, zwłaszcza na jednym temacie.
  2. Większość informacji przyjmuje bezkrytycznie i dosłownie, a fantazje, bajki nie mają wyraźnie zarysowanych granic.
  3. Posiada dużą potrzebę poznawania otaczającego świata, dlatego łatwo obudzić w nim zainteresowanie przedszkolem.
  4. Jego wiedza jest jeszcze skromna, dlatego uzupełnia ją swoją fantazją i skojarzeniami.
  5. Dopiero zaczyna przyswajać pojęcia czasu, przestrzeni i podstawowe pojęcia matematyczne.
  6. Chętnie powtarza, co usłyszał, lub snuje swoje opowieści, ponieważ intensywnie rozwija się jego mowa.
  7. Lubi książeczki edukacyjne, które wzbogacają jego język, wiedzę i wrażliwość.
  8. Jego zachowaniem rządzą emocje i impulsy.
  9. Początek edukacji przedszkolnej może być silnym przeżyciem, dlatego trzylatek może zacząć budzić się w nocy, może być bardziej rozdrażniony i płaczliwy.
  10. Przedszkole ma prawo budzić emocje, takie jak lęk, sprzeciw oraz płacz na starcie.
  11. Warto pytać nauczyciela o samopoczucie dziecka w przedszkolu oraz o to, co pomaga mu się odprężać, a co budzi napięcie.
  12. Trzylatek wyraża już chęć kontaktów z innymi rówieśnikami, jednak na razie bawi się obok innych dzieci. Wspólne, krótkie zabawy kończą się często konfliktem.
  13. Trudne relacje z innymi dziećmi są istotne w rozwoju trzylatka, uczą norm grupowych, kompromisu oraz dbania o swoje prawa.
  14. Trzylatek jest bardzo ufny, co może łączyć się z zagrożeniem.
  15. Potrzebuje czasu i aktywnej pomocy ze strony dorosłych, by oswoić się z towarzystwem i opiekunem w przedszkolu.
  16. Zabawa to podstawowa aktywność trzylatka.
  17. Odpowiednie dla trzylatka są proste zabawki manualne, tematyczne i rozwijające myślenie ? ważne, by były bezpieczne.
  18. Trzylatek do zabawy może wykorzystać zwykłe przedmioty codziennego użytku czy dary natury, które pobudzają wyobraźnię i wrażliwość.
  19. Najatrakcyjniejsze są zabawki, którymi bawią się inne dzieci, co często jest źródłem konfliktów, ale i okazją do nauki ich pokojowego rozwiązywania.
  20. Trzylatek ma swój własny, typowy dla siebie poziom energii i zapotrzebowania na ruch, który zmienia się z wiekiem.
  21. Swobodnie wykonuje już takie ćwiczenia jak: skakanie na jednej nodze, chodzenie na czworakach, wspinanie się, bieganie, wieszanie się na rękach.

 

 U trzylatka wzrasta koordynacja wzrokowo-ruchowa, a ręce dziecka stają się coraz bardziej sprawne.

 

DZIECI4

 

 

ADAPTACJA - RADY DLA RODZICÓW

DZIECI

Adaptacja dziecka w grupie przedszkolnej ? rady dla rodziców

 

                                                                                                                                                                                         

  1. Adaptacja dziecka do przedszkola może być dla niego trudnym doświadczeniem. Dotychczas przebywało pod opieką rodziców, teraz znalazło się wśród obcych osób, w dużej grupie rówieśników. Obawa przed rozłąką i nieznanym mogą spowodować pojawienie się u niego różnych uczuć: lęku, zagubienia, strachu, złości, smutku.   Trzeba pamiętać, że takie odczucia są u dziecka jak najbardziej naturalne, i należy dać maluchowi czas na przystosowanie się do nowej sytuacji.
  2. Ważne jest nastawienie rodziców do pójścia dziecka do przedszkola, ich stosunek do samej placówki (zwłaszcza jeśli dotyczy to zmiany na inną) i wychowawców. Jeśli będzie on pozytywny, wówczas dziecko poczuje się bezpieczniej, będzie wiedziało, że rodzice akceptują przedszkole, i jemu też wyda się ono miejscem bardziej przyjaznym niż w przypadku, gdy rodzice okazują negatywne odczucia wobec placówki i kadry nauczycielskiej.
  3. Przygotowując dziecko do pójścia do przedszkola, rodzice powinni starać się wcześniej zmniejszyć zależność emocjonalną między sobą a maluchem, np. częściej i na dłużej zostawiać pociechę pod opieką innych osób (babci, dziadka, wujka czy cioci).
  4. Należy szanować uczucia dziecka, zwłaszcza jeśli nastąpiła zmiana przedszkola. Maluch może mieć trudności z zaakceptowaniem tej zmiany, trzeba dać mu czas na oswojenie się z nową sytuacją, wspierać go. Warto dużo z nim rozmawiać i wyjaśnić powody zmiany placówki.
  5. Jeżeli to możliwe, dobrze jest posłać dziecko do nowego przedszkola lub przenieść do innej placówki od początku roku szkolnego. Istnieje wtedy szansa, że w grupie znajdą się też inne nowe przedszkolaki i maluch nie będzie czuł się wyobcowany.
  6. Jeżeli rodzice postanowili przenieść dziecko do innej placówki, to muszą być konsekwentni w podjętej decyzji.    Nie wolno obiecywać maluchowi, że jeśli mu się nie spodoba, to wróci do dawnego przedszkola. Podjęta decyzja powinna być ostateczna, by dziecko miało jasność sytuacji.
  7. Ważnym zadaniem dla rodziców jest nauczenie pociechy jak największej samodzielności, m.in. w załatwianiu potrzeb fizjologicznych, spożywaniu posiłków, rozbieraniu się i ubieraniu. Dziecko nie jest wtedy skazane na ciągłe proszenie o pomoc nauczyciela, czuje, że samo dużo potrafi, co wzmacnia jego poczucie sprawstwa i bezpieczeństwa. Warto okazywać radość z każdego przejawu samodzielności u malucha i chwalić go za to.
  8. Dobrze jest wcześniej przyzwyczajać pociechę do kontaktów z innymi dziećmi, zwłaszcza z grupami dziecięcymi. Można np. uczęszczać do klubu malucha na zajęcia przedprzedszkolne albo odwiedzać place zabaw. Dziecko ma wówczas okazję pobyć w większej grupie rówieśniczej, uczyć się współdziałania, doświadczyć wspólnych zabaw, czekania na swoją kolej itp.
  9. Można też wcześniej przyzwyczajać dziecko do rytmu dnia przedszkolnego, np. planując posiłki czy drzemkę w domu w tych samych godzinach co w przedszkolu.
  10. Pomocne okażą się książeczki dla dzieci o tematyce związanej z pójściem do przedszkola lub bajki terapeutyczne, jeżeli malucha czeka zmiana placówki ? warto czytać je dziecku wcześniej. Rodzice mogą też opowiadać, jak to było, gdy sami uczęszczali do przedszkola, i zachęcać malucha do zadawania pytań, wyrażania swoich uczuć czy wątpliwości związanych z nową sytuacją. Trzeba go zapewniać, że z każdym problemem może się zwrócić do rodziców, którzy rozumieją jego emocje. Nie wolno krytykować dziecka za to, że odczuwa lęk przed przedszkolem, należy okazywać wsparcie i wyrozumiałość.
  11. Rodzice muszą być konsekwentni w słowach i czynach, nie mogą zmieniać zdania. Powinni wspierać dziecko w jego działaniach, zwłaszcza samoobsługowych, stawiać wymagania, zachęcać do kontynuowania rozpoczętej czynności i chwalić za wysiłek.
  12. Nigdy nie wolno wychodzić z placówki bez pożegnania ani uciekać ukradkiem. Dziecko musi widzieć, że rodzic wychodzi, i wiedzieć, o której po nie wróci.
  13. Należy żegnać się z dzieckiem w szatni krótko, bez przeciągania, gdyż maluchowi jest wtedy trudniej się rozstać.
  14. Jeśli jedno z rodziców bardziej przeżywa rozstanie z dzieckiem, wówczas na początku do przedszkola może je odprowadzać drugi z opiekunów.
  15. Nie należy ulegać dziecku, gdy płaczem lub krzykiem chce wymusić na nas powrót do domu. Jeśli rodzic raz ustąpi, maluch będzie próbował ponownie wykorzystać sprawdzone metody.
  16. Nie wolno okazywać dziecku swojego zdenerwowania, lęku czy smutku. Trzeba pokazać maluchowi radość z faktu, że idzie do przedszkola, pożegnać go i powitać z uśmiechem.
  17. Jeśli dziecku będzie raźniej, może zabrać z domu ulubioną przytulankę ? maskotkę, kocyk, poduszkę, coś, z czym jest emocjonalnie związane. Będzie się czuło bezpieczniej, mając przy sobie ulubioną rzecz z domu.
  18. Rodzice powinni zarezerwować więcej czasu na odprowadzenie dziecka do przedszkola, aby nie robić tego w pośpiechu, by maluchowi nie udzieliło się ich zdenerwowanie.
  19. Należy dotrzymywać słowa, zwłaszcza dotyczącego pory odebrania malucha z placówki. Rodzice powinni punktualnie zjawić się w przedszkolu, dziecko na nich czeka. Niedotrzymanie słowa może osłabić jego zaufanie do opiekunów.
  20. Dobrze, jeśli dziecko może regularnie uczęszczać do przedszkola (jeśli nie choruje). Jest to ważne ze względu na realizowany program dydaktyczny oraz zachowanie ciągłości kontaktów z rówieśnikami i nauczycielem. Długie nieobecności powodują trudności z przyswajaniem wiedzy, poza tym maluch musi na nowo odbudowywać kontakty koleżeńskie.
  21. Nie należy zmuszać dziecka do opowiadania, jak minął mu dzień w przedszkolu, zwłaszcza zaraz po wyjściu z placówki. Maluch może potrzebować czasu, by samemu zacząć opowiadać o nowym miejscu.
  22. Ważne, by rodzice brali udział w uroczystościach przedszkolnych. Dzięki temu dziecko wie, że przedszkole to miejsce ważne zarówno dla niego, jak i jego rodziców.
  23. Trzeba pamiętać o uczestniczeniu w zebraniach, ponieważ dotyczą one ważnych kwestii z zakresu funkcjonowania dziecka oraz grupy przedszkolnej.
  24. Jeżeli rodzice zauważą, że ich dziecko przeżywa trudności, jest smutne lub agresywne, powinni porozmawiać z nauczycielem. Wspólnie łatwiej rozwiązać problemy wychowawcze, pomóc maluchowi w kłopotliwych sytuacjach.
  25. Warto uczęszczać na ?drzwi otwarte? i zajęcia adaptacyjne w placówce. Jeśli dziecko dołącza do grupy przedszkolnej w ciągu roku szkolnego, dobrze jest wcześniej zaznajomić je z nowym miejscem. Dyrekcja organizuje uroczystości, na które mogą przyjść rodzice z dzieckiem, można odwiedzić przedszkolny plac zabaw w czasie, gdy przebywają na nim dzieci ? to wszystko ma pomóc maluchowi poznać nowe miejsce, nowych nauczycieli, nowe dzieci, oswoić się z nową sytuacją, dać poczucie bezpieczeństwa.
  26. Nie należy podejmować pochopnej decyzji o wypisaniu dziecka z przedszkola, jeśli adaptacja przedłuża się i występują trudności. Warto najpierw skontaktować się z nauczycielem i dyrekcją w celu wyjaśnienia problemu oraz podjęcia wspólnych prób pomocy dziecku.

 

 

 

AGRESJA

 

                                               AGRESJA

O zjawisku agresji można usłyszeć bardzo często w mediach. Agresja jest widoczna w szkołach, na podwórku, w przedszkolu, wśród rówieśników grup.  W. Okoń tłumaczy to zjawisko, jako "zachowanie ukierunkowane na wyrządzeniu krzywdy innym osobom, którego nie można usprawiedliwić ze społęcznego punktu widzenia."

Na poziom agresji wpływ ma środowisko rodzinne. W rozwoju człowieka najważniejszy jest okres do piątego roku życia, kiedy to dziecko odczuwa silną więż z matką i indentyfikuje się z nią. Odtrącenie dziecka przez matkę, poczucie niekachania, brak czułowści, a także brak bliskości z innymi osobami - to czynniki mające wpływ na postawę w dalszym życiu.

W XXI wieku dzieci dorastajce coraz częsciej przejawiają zachowania agresywne wobec inny osób. Zjawisko to tłumaczy Danilewska "Niektórzy współcześni badawcze zjawiska agresji (...) podają, że u dziecka dają się zaobserwować zachowania wskazujące na istnienie agresji samoistnej." Według Barona "agresja jest zachowaniem nastawionym na zadawanie cierpienia innemmu człowiekowi, który to z kolei jest motywowany do uniknięcia tego cierpiania." Agresja powstaje na skutek impulsu, który pojawia się w człowieku. Według behawiorystów zachowania agresywne "dotyczą zachowań dających si ę ująć w schemat bodziec-reakcja." Behawioryści uważają, że jednostka może się zachowywać agresywanie w grupie, która akceptuje takie zachowanie. Są również grupt, które negują tego typu zjawiska i wtedy nieletni jest stłumiony przez takie osoby, a jego agresja nie wychowdzi na jaw.

A. Frączek podkreśla, że nie zawsze frustracja musi powodować agresję, ponieważ mogą to być również wyuczone zachowania, które sprzyjają pojawieniu się tego stanu.

Agresja według Konopczyńskiego moze być spowodowana tak zwanymi skłonnościami osobowymi. Autor wyróżnia kilka poziomów agresji:

"-poziom pobudliwości-można zdefiniować, jako nawykową skłonność do wyzwalania impulsywnych reakcji zaczepnych,

-podatność emocjolnana-słkonność jednostki do doświadczania dyskomfortu i bezradności.

-wrogi styl atrybucji-oznacz skłonność interpretowania różnorodnych bodźców jako agresji,

-przyjmowanie perspektywy-rozumianej jako zdolności podmiotu do prezentowania orientacji nieegocentycznej wobec punktu widzenia innej osobu-polega na zaniżeniu skłonności do reakcji i zachowań agresywnych w interacjach społecznych,

-poczucie własnej wartości-jest związane z poziomem zachowań agresywnych,

-poziom samokontroli-oznacza stopień funkcjonowania wewnętrzych hamulców, przeciwdziałających wyzwalaniu reacji agresywnych."

W zjawisku agresji można wyróżnić agresję zwrotną. Polega ona na występowaniu reacji agresywnych, których celem jest wywieranie wpływu na zachowanie drugiej osoby.

Bardzo często utożsamia się agresję z przemocą, chociaż wbrew pozorom mają one różne znaczenie. Według A. Frączaka "agresją nazywa się czynności mające na celu zrobienie szkody i spowodowanie utraty cenionych społecznie wartości, zadawanie bólu fizycznego lub spowodowanie cierpienia moralnego innemu człowiekowi.", natomiast "przemoc rozumianan jest jako nacisk fizyczny (siła fizyczna) albo zastosowanie bodźców chemicnzych, które sprawiają, że podmiot działania jest wtrącony w sytuację przez niego niepożądaną i staje się przedmiotem czyjegoś działania."

Agresja w przeciwieństwie do przemocy zawsze ma w sobie cel. T. Pilch i I. Leparczyk wyróżniają ze względy na ten aspeky:

"-agresję zamierzoną instrumentalną; polega ona na podejmowaniu czynność zmierzających do uzyskania określonego celum, w wyniku czego ktoś lub coś doznaje krzywdy lub jest niszczony (...),

-agresję zamierzoną celową; polega ona na podejmowaniu czynności nakierowanych wyłącznie na wyrządzenie szkody lub krzywdy przedmiotowi agresji."

I. Pospiszyl twierdzi, że zachowania agresywne przejawiają dzieci, ponieważ coraz częsciej wychowywana jest przez telewizję, komputer, internet. Ponadto dzieci nie są kontrolowane przez rodziców, na więcej im się pozwala. Jeżeli człowiek w wieku dorastania , lub wcześniej zacznie myśleć o agresji, jako zjawisku naturalnym, wtedy stara się wyuczyć tego zachowania.

Z kolei behawioryści twierdzą, że agresja jest czynnikiem wrodzonym, genetycznym; człowiek staje się agresywny przez posiadanie pewnych cech temperametu takich jak, impulsywność, aktywność, niezależność. Są również i tacy badacze, którzy dowodzą, żę jednym z czynników, która doprowadza do agresji jest frustracja.

                                                                                                      Opracowanie: mgr Sabina Dymowska


LITERATURA:

1.  W.Okoń "Nowy słownik pedagogiczny".
2. J. Danilewska "Agresja u dzieci-szkoła porozumienia"
3. M.Konopczyński "Metody twórczej resocjalizacji"
4. K. Dymek-Balcerek "Dziecko w obliczu patologii społecznej dnia codziennego"

W TROSCE O ZDROWE ZĘBY NASZYCH POCIECH

 

 

JAK PRZYGOTOWAĆ MALUCHY DO SPOTKAŃ ZE STOMATOLOGIEM , ABY UNIKNĄĆ DENTOFOBII?
 
DENTOFOBIA - to lęk przed dentystą, ale jest wiele sposobów, dzięki którym można zminimalizować ryzyko rozwinięcia się u dziecka tak silnego lęku przed stomatologiem. Najważniejszym z nich jest dobre przgotowanie dziecka do pierwszego kontaktu z dentystą. Adaptacje do wizyty u stomatologa dobrze podjąć na długo przed pierwszą koniecznością leczenia. Gdy ząb zaczyna  boleć, jest już za późno na adaptację. Dlatego warto zaplanować wizytę adaptacyjną, której celem będzie jedynie oswojenie dziecka z nową sytuacją, poznanie gabinetu, lekarza, i otaczający go sprzęt. Sukcesem na pierwszej wizycie będzie samo otworzenie buzi, choć i to nie jest konieczne. Pomocną w oswojeniu dziecka z sytuacją badania i leczenia jest zabawa w dentystę. Bardzo ważne jest zwrócenie uwagi na to, jakie informacje przekazujemy dziecku o dentyście. Jeśli będziemy straszyć je stomatologiem, mówiąc: ?Zobaczysz, jak nie będziesz mył zębów, będziesz musiał iśc do dentysty!? sami wzbudzimy w nich lęk. Pamiętajmy, by starać się nie przekazać swoich lęków dzieciom. Jeśli mama boi się dentysty lepiej, żeby na pierwszą wizytę zabrał malucha tata. 
 
W naszym przedszkolu rozpoczynamy realizację największego w Polsce programu profilaktyki higieny  jamy ustnej u dzieci ?Akademia Aquafresh?,  ponieważ uważamy, iż zabiegi higieny jamy ustnej przeprowadzane w przedszkolu są bardzo pożyteczne. 
 
Należy jednak mieć świadomość pewnych ograniczeń , które wynikaja ze specyfiki tego typu placówek. Mycie zębów przez dzieci w przedszkolu nie może być zamiennikiem regularnej higieny domowej ze względu na jego niską skuteczność. Mimo, że czasami maluchy szorują zęby bardzo efektownie i z wigorem, dzieci do około 6 roku życia nie są w stanie skutecznie oczyścić swoich zębów. Zaleca się, by w domu małe dzieci miały zęby myte przez swoich rodziców. Samodzielne mycie zębów w przedszkolu należy potraktować jedynie jako ćwiczenie prawidłowej techniki oraz wyrabianie odpowiednich nawyków poprzez codzienne szczotkowanie zębów o tej samej porze. Warto, aby rodzice byli świadomi tych ograniczeń i nie  zaniedbywali higieny zębów dzieci w domu. 
 
RODZICE!PAMIĘTAJCIE!
 
1.Wprowadzajcie do harmonogramu dnia regularne szczotkowanie zębów po posiłkach.
2.Nauczcie swoje dzieci prawidłowej techniki mycia zębów.
3.Przekażcie swoim dzieciom podstawowe informacje dotyczące higieny jamy ustnej ? po co mamy zęby, dlaczego zęby się psują i jak temu można zapobiec.
4.Przygotujcie dzieci do pierwszej wizyty u dentysty.
5.Stały plan dnia i regularność wykonywanych czynności powodują, że prozdrowotne zachowania wchodza dzieciom w nawyk!
 
 
Przedszkole jest doskonałym miejscem do wyrabiania zdrowych nawyków u małych dzieci i dlatego wykształcony w dzieciństwie, będzie w przyszłości owocował nie tylko lepszym zdrowiem jamy ustnej ale i całego organizmu. 
 
                                                       Opracowanie: mgr Jolanta Malarz, mgr Lilla Fajt
 
Artykuł opracowany na podst. czasopisma "Bliżej przedszkola" -  "W trosce o zdrowe zęby" - M.B. Stańczyk.

 

CZY MOJE DZIECKO TO DZIECKO ZDOLNE ?

 

Dziecko zdolne to takie, które posiada umiejętności dostrzegania problemów
i przystępuje do ich rozwiązania w sposób logiczny i skuteczny. Staje się wzorem
dla innych dzieci. Ale bywa i tak , że takie dziecko nie zawsze dobrze funkcjonuje
w grupie rówieśniczej, bywa iż jest od niej odizolowane.

 

Najbardziej widoczną różnicą charakteryzującą dzieci zdolne od pozostałych jest:

 

- łatwość skupiania się przez dłuższy czas nad danym problemem ;
- zdolności przywódcze;
- pewność siebie i wysoka samoocena;
- rozumowanie logiczne, abstrakcyjne;
- duża ciekawość;
- szerokie zainteresowanie;
- bogaty słownik;
- uzdolnienia matematyczne, muzyczne, plastyczne;
- umiejętność wczesnego czytania i pisania;
- łatwość zapamiętywania i odtwarzania danego materiału;
- zdolność skojarzeń, dążenie do odkryć a także zdolności literackie, teatralne.

 

Charakterystyczne cechy szczególnie uzdolnionych dzieci:

 

- Jest bystrym obserwatorem, przytomnym i szybko podchwytującym nowe rzeczy.
- Potrafi wykonywać zadania umysłowe z przyjemnością.
- Potrafi uczyć się szybko i dobrze.
- Używa poprawnie wielu słów.
- Zadaje bardzo dużo pytań.
- Ma oryginalne pomysły.
- Skupia swoją uwagę na tym, co mu się pokazuje nowego.
- Ma dobra pamięć.
- Przewodzi w zabawach z innymi dziećmi .
- Ma pomysły na zabawę, gdy bawi się z innymi.
- Rysuje oryginalne rysunki.
- Ma dobre poczucie rytmu i lubi poruszać się w takt melodii.
- Posługuje się ekspresywnymi ruchami ciała dla okazania nastroju, emocji.
- Ma dobrą koordynacje ruchów.
- Lubi wystukiwać rytm, gdy gra muzyka.
- Nie zraża się łatwo, gdy rzeczy nie idą po jego myśli.
- Wcześnie zaczyna czytać.
- Jest manualnie zręczne i potrafi manipulować niewielkimi przedmiotami.
- Bardzo pochłaniają je rzeczy, wobec których wykazuje zainteresowanie.
- Bez przerwy eksperymentuje z nowymi rzeczami.
- Woli samodzielnie rozwiązywać problemy.
- Jest bardzo pomysłowe w znajdywaniu odpowiedzi i nowych sposobów robienia czegoś.
- Ma bujną, bogatą wyobraźnię i tworzy świat fantazji.
- Jest ożywione, gdy rozwiązuje problem bądź dokonuje jakiegoś odkrycia.
- Samo podaje pomysły nowych zadań, nie polega na innych przez cały czas.
- Przejawia radość życia.
- Jest pewne siebie, jeśli chodzi o jego umiejętności rozwiązywania nowego problemu.
- Ma bardzo wielu przyjaciół i kolegów.
- Jest zawsze skore do odkrywania nowego otoczenia.
- Przejawia zamiłowanie do zabaw językowych, gier słownych.

 

Rodzice dziecka zdolnego powinni pamiętać o ważnych zasadach:

 

- pozwalamy dziecku brać aktywny udział w zabawach i domowych zajęciach;
- pozwalamy dziecku popełniać błędy i uporać się z ich skutkami;
- nagradzamy inicjatywę, dociekliwość oraz zadawanie pytań;
- zachęcamy dziecko do odkrywania i wymyślania;
- koncentrujmy działanie dziecka na jego wrodzonej potrzebie dokonywania odkryć dotyczących świata, w którym żyje;
- nie narzucamy wiedzy dziecku zbyt wcześnie, gdyż straci ono orientację i szybko
się znudzi.

 

Dziecko będzie aktywne, gdy:

 

- cel jest dla niego bliski i wyraźny ( ma poczucie sensu, tego co robi );
- uwzględnia się jego potrzeby i zainteresowania (zadania uznaje za własne);
- ma poczucie bezpieczeństwa, prawo do błędu, otrzyma koniecznie wsparcie i informację zwrotną;
- działaniom towarzyszą odczucia i emocje;
- bierze udział w planowaniu i podejmowaniu decyzji ( coś ode mnie zależy);
- odczuwa satysfakcję ( lubi to robić );
- ma poczucie własnej wartości ( ja to potrafię );
- dostrzega się jego wkład pracy, a nie tylko efekt ( nauczyciel i grupa dostrzegają jego wysiłek i doceniają go );
- kiedy ma możliwość zrealizowania własnych pomysłów.

 

 

Powinniśmy jednak pamiętać, że nawet bardzo zdolne dziecko jest przede wszystkim dzieckiem i potrzebuje dużo czasu i przestrzeni, aby rozwinąć się jako osoba. Pamiętajmy także, iż dzieci muszą się doskonalić nie tylko intelektualnie, społecznie, ale i emocjonalnie. Musimy również pozwolić dzieciom zdolnym popełniać błędy by mogły także na nich się uczyć.

 

Opracowanie : mgr Lilla Fajt, mgr Jolanta Malarz

 

Emocje i uczucia

 

Emocje i uczucia dzieci w wieku przedszkolnym

W życiu każdego człowieka niezależnie od jego wieku ? okresu najwcześniejszego dzieciństwa do późnej starości- emocje odgrywają ogromną rolę. Chętnie wykonujemy czynności, które wywołują uczucia przyjemne, częściej dążymy do zbliżenia z ludźmi, z którymi łączą nas uczucia przyjaźni, wspólnie przeżywanej radości. Staramy się unikać sytuacji wywołującej u nas przykre doznania, powodującej wystąpienie lęku czy gniewu. Pies, który dla jednego dziecka jest źródłem niepokoju i lęku, ( bo było np. przez niego ugryzione), dla drugiego dziecka będzie źródłem przyjemności i radości, gdyż nie miało z psem żadnych przykrych doświadczeń. Uczucia są ważne przy podejmowaniu decyzji podjęcia czynności lub unikania ich, motywują nas do określonej działalności. Emocje różnią się nie tylko tym, że są pozytywne lub negatywne, ale także intensywnością. Te, które charakteryzują się silnym natężeniem, określamy, jako afekty. Afekty pojawiają się szybko i nagle, cechują się dużym natężeniem, przybierając postać gwałtownego wybuchu gniewu czy agresji.

Rozwój emocjonalny dzieci w wieku przedszkolnym cechuje się wzbogaceniem i zróżnicowaniem życia uczuciowego. Związane jest to zarówno z dojrzewaniem układu nerwowego, jak i z wpływem oddziaływań środowiska. W tym wieku dziecko przeżywa prawdziwy rozkwit uczuć jak zazdrość, gniew, strach i lek, radość, przyjemność, sympatię, zmartwienie, ciekawość. Zaczynają się także kształtować uczucia społeczne, moralne, estetyczne i intelektualne.

Zazdrość pojawia się wtedy, gdy grozi dziecku utrata miłości osób najbliższych. Może to być zazdrość związana z pojawieniem się młodszego rodzeństwa i okazywaniem mu większego zainteresowania przez mamę. Dziecko może demonstrować zazdrość w bardzo różny sposób: od gniewu czy odwracania się od osoby wywołującej zazdrość do takich form zachowań, które mają na celu zwrócenie na siebie uwagi. Niekiedy dziecko stara się zachować podobnie jak osoby wywołujące zainteresowanie mamy; często starsze dziecko zaczyna reagować tak, jak jego młodsze rodzeństwo- konkurenci do miłości mamy. Często są to zachowania nieakceptowane przez rodziców, wywołują ich gniew i kary. Pomimo tego spełniają swoje zadanie, powodują, bowiem przejściowe choćby zainteresowanie się dzieckiem

Podobnie różnorodne formy mogą przybierać reakcje gniewu dziecka. Może ono wyrażać to uczucie poprzez milczenie i czasowe izolowanie się od tych, którzy wywołali gniew, bądź przez przesadną hałaśliwość i przekorę. W stanie gniewu dziecko często zachowuje się w sposób prowokujący konflikty z rówieśnikami lub dorosłymi. Gniew często wywołany jest istnieniem przeszkody na drodze aktywności dziecka. Przeszkody fizycznej lub w postaci zakazu rodziców stojącego na drodze do realizacji podjętego działania. Mogą być różne formy wyrażania gniewu. Od łagodnych: dąsanie się, boczenie, bierny opór, krzywienie, sprzeciw, poprzez głośny krzyk, wymachiwanie rękoma, kopanie nogami, wyzywanie, rzucanie się na ziemię po ostre: atakowanie, wymierzanie ciosów, niszczenie przedmiotów. Niekiedy dziecko spostrzega, że dorośli ustępują, gdy przejawia ono reakcję gniewu. Zaczyna wówczas gniewać się i złościć chcąc wymusić na matce ustępstwa; rezygnacja dorosłych w momencie gniewu dziecka staje się wzmocnieniem jego zachowania. W takiej sytuacji reakcje gniewu mogą pojawiać się coraz częściej. Gniew może być skierowany albo na bezpośrednią jego przyczynę, albo przeniesiony na inne mniej zagrażające osoby lub przedmioty. Na przykład dziecko, któremu matka przerwała zabawę i nakazała ubierać się, aby wyjść na spacer, może uderzyć mamę ( atak bezpośredni) albo zniszczyć jakąś część ubrania, podrzeć książeczkę itp. ( przeniesienie złości). W okresie przedszkolnym najwięcej napadów złości występuje między 2 a 4 rokiem życia, potem obserwuje się spadek częstotliwości i intensywności gniewu. Dłuższe utrzymywanie się reakcji złości świadczy o nieprawidłowościach systemu wychowawczego, często o nieświadomym wzmacnianiu przez rodziców takiego zachowania ( np. zwracanie na dziecko uwagi w momencie, gdy ono się złości). Opanowanie reakcji złości u dzieci sprzyja takie zachowanie rodziców, które nie wzmacnia zachowania dziecka, np. wyjście z pokoju podczas ataku złości.

Często przeżywanym przez dzieci uczuciem w wieku przedszkolnym jest strach. Sytuacje, które najczęściej wywołują strach to zwierzęta, pojawienie się w domu osób obcych, hałas. Stopniowo reakcje strachu na konkretne przedmioty czy sytuacje maleją, natomiast obawy wzbudzają zjawiska przeżywane w wyobraźni np. po przeczytanym opowiadaniu lub obejrzanym filmie.

Innymi emocjami przeżywanymi przez dzieci są radość, przyjemność, zadowolenie. Uczucia te dziecko wyraża poprzez uśmiech, klaskanie w ręce, podskakiwanie itp. W tym wieku u dziecka rozwija się poczucie humoru, reaguje ono wybuchami śmiechu na odkrytą niedorzeczność w oglądanym filmie czy słuchanym opowiadaniu.

U dziecka prawidłowo rozwijającego się pogoda ducha i zadowolenie są dominującymi stanami emocjonalnymi. Dziecko w tym wieku nie potrafi maskować swoich uczuć, uzewnętrznia je w sposób bardzo wyraźny i czytelny. Gwałtowność reakcji emocjonalnych powoduje, że dziecko łatwo popada w konflikty z rówieśnikami w przedszkolu czy rodzeństwem w środowisku domowym. Cechą charakterystyczną dla emocji wieku przedszkolnego jest także ich krótkotrwałość i chwiejność. Wielokrotnie można u dzieci w tym wieku obserwować szybkie zmiany nastroju: od wybuchu złości czy płaczu do śmiechu. Jest to wynikiem niedojrzałości systemu nerwowego dziecka.

Pod koniec okresu przedszkolnego dzieci zaczynają już rozumieć pojęcia moralne, takie jak sprawiedliwość, kłamstwo, kradzież itp. Dziecko uczy się poprzez obserwowanie, naśladowanie i identyfikowanie z osobami bliskimi. Przejmuje ich wzorce zachowań, normy ocen i kryteria wartości, które stają się w miarę rozwoju jego własnymi ocenami. Stopniowy rozwój uczuć dziecka zależy w dużej mierze od oddziaływań środowiskowych, przy czym szczególne znaczenie ma dom rodzinny.

Opracowała Renata Skoczylas

Na podstawie książki Anny Kozłowskiej ,, Zaburzenia emocjonalne dzieci w wieku przedszkolnym? .

 

DZIECKO NA DRODZE - RADY DLA DOROSŁYCH

 

DZIECKO NA DRODZE-RADY DLA DOROSŁYCH

 

Niezależnie od tego, czy siedzisz z przodu, czy z tyłu, zawsze zapinaj pasy, nawet na krótkich trasach, tak aby ten mój nawyk stanowił dla dzieci przykład i wywoływał u nich taką samą potrzebę zabezpieczenia .

Nigdy nie sadzaj dziecka z przodu, ani na kolanach dorosłego, gdyż w przypadku zderzenia, gwałtownego hamowania, uderza w przednią szybę lub tablicę rozdzielczą.

Ubieraj dzieci tak, aby były dobrze widoczne na drodze(elementy odblaskowe, jasne ubrania nawet w ciągu dnia).

Dziecko nie jest małym dorosłym. Nie ma ani odruchów dorosłego, ani nie rozumie tak jak on.

Zachowania dziecka są nie do przewidzenia , dlatego wyobrażaj sobie jakie mogą być reakcje dzieci i zwalniaj na ich widok-MAŁE DZIECKO-DUŻE NIEBEZPIECZEŃSTWO.

Dziecko jest często ofiarą swojego wąskiego pola widzenia i swojej wyobraźni oraz złego przykładu ze strony innych, dlatego pamiętaj o odwracaniu głowy w lewo i prawo przed przejściem przez jezdnię, aby nakłonić dzieci do robienia tego samego.

Dziecko nie wie, że na drodze trzeba być widocznym- naucz dzieci, jak należy wychodzić spomiędzy zaparkowanych samochodów. Dzieci przekonują się wówczas, że ze względu na swój wzrost niewiele widzą i są zasłonięte przez samochody. Kierowcy mogą ich nie zauważyć .

Dziecko, które biegnie, spieszy się lub jest zaniepokojone widzi tylko to, co przed nim, tak jakby miało klapki na oczach- radź dzieciom, by bawiły się na podwórku lub innej zamkniętej przestrzeni a nie na ulicy.

Nigdy nie mów dzieciom" szybko przechodź", ?pośpiesz się", aby nie nabrały przekonania, że przez ulicę należy przebiegać.

Nigdy nie powierzaj dzieciom, które mają mniej niż 14 lat opieki nad zwierzęciem na ulicy.

                                                                                                             Opracowała mgr Renata Ogórek

 

WZMACNIANIE ODPORNOŚCI DZIECKA

 

 

                 W okresie jesienno zimowym dzieci zapadają na różnego rodzaju choroby i infekcje, szczególnie te , które pierwszy rok uczęszczają do przedszkola lub żłobka. Aby zmniejszyć ryzyko zachorowań naszych dzieci lub skrócić okres choroby możemy wzmocnić odporność naszego dziecka.

Oto kilka sposobów jak to zrobić.

 

DBAJ O ODPOWIEDNIĄ DIETĘ DZIECKA

Dieta powinna być zróżnicowana, bogata w warzywa (np. buraczki, soja, por, papryka, brokuły, soczewica, cebula, natka pietruszki, czosnek) , owoce i ryby. W diecie nie może także zabraknąć produktów mlecznych (jogurty i kefiry są doskonałym źródłem probiotyków i prebiotyków ) oraz różnych kasz. Dieta nie powinna obfitować w produkty mięsne, smażone.

 

ODPOWIEDNIO UBIERAJ DZIECKO


Rodzice mają tendencję do przegrzewania swoich pociech. Wychodząc z dzieckiem na spacer należy pamiętać o odpowiednim ubraniu, dostosowanym do pogody. Najlepiej ubierać dziecko na cebulkę ? w razie potrzeby można zdjąć jedną warstwę.Wygodny ubiór ?na cebulkę" gwarantuje, że dziecko biegając i skacząc, bawiąc się z innymi dziećmi nie przegrzeje się. Należy również pamiętać o właściwym ubiorze na spacery przedszkolne. Warto zaopatrzyć dziecko w kalosze i ubranie przeciwdeszczowe, a zimą w kombinezon, aby mogło do woli bawić się na śniegu. Można również zostawić dzieciom w szatni rajtuzki i spodnie do przebranie w razie zmoczenia.

 

ZAPEWNIJ DZIECKU RUCH NA ŚWIEŻYM POWIETRZU


Dziecko powinno codziennie wychodzić na spacer, także w chłodniejsze dni oraz gdy jest tzw. brzydka pogoda. Przyzwyczajenie organizmu do różnych temperatur nie spowoduje w późniejszym czasie pojawienia się infekcji przy zmianie, czy lekkim pogorszeniu pogody. Zadbaj o to, aby pobyt na świeżym powietrzu był dla dziecka interesujący ? może to być jazda na rowerku, zbieranie liści, gra w piłkę, obserwowanie kaczek itp.

 

WIETRZ MIESZKANIE , DBAJ O ODPOWIEDNIĄ WILGOTNOŚĆ POWIETRZA


Niezależnie od pogody wietrz regularnie mieszkanie, zwłaszcza przed snem. Zamknięte i niewietrzone pomieszczenia są skupiskiem unoszących się w powietrzu drobnoustrojów. Utrzymuj w mieszkaniu temperaturę około 20 C, a w nocy kilka stopni niższą. Unikaj temperatury powyżej 23 C, gdyż może to powodować wysuszenie śluzówki i niszczyć naturalne bariery ochronne dziecka. Nawilżaj powietrze, stosując nawilżacze elektryczne, pojemniki z wodą umieszczone na kaloryferach (woda musi być czysta i regularnie uzupełniana) Wieszając na grzejnikach mokre ręczniki warto pamiętać, ze podnosi to koszty centralnego ogrzewania. Łóżko dziecka nie powinno stać obok grzejnika.

 

ZADBAJ O SYSTEMATYCZNE ZMIANY KLIMATU DZIECKA


Minimum raz w roku dziecko powinno zmienić otoczenie na co najmniej 2 tygodnie. Warto wyjechać z nim nad morze, w góry lub inny rejon, gdzie może oddychać świeżym powietrzem i do woli przebywać na dworze.

 

ZADBAJ O ODPOCZYNEK DZIECKA


Jednym z warunków dobrego samopoczucia zarówno fizycznego jak i psychicznego jest odpoczynek. Stres i zmęczenie powodują spadek odporności organizmu. Dlatego powinniśmy oszczędzać dziecku zbyt dużej ilości wrażeń oraz sytuacji nadmiernie stresujących. Niezwykle ważny jest sen, który pozwala na regenerację sił i wzmocnienie całego organizmu. Kilkuletnie dziecko powinno spać 10-12 godzin na dobę oraz wstawać i kłaść się spać o regularnych porach. Również w przedszkolu dziecko powinno mieć możliwość odpoczynku i wyciszenia słuchając muzyki lub bajek. Co zresztą czynimy codziennie.


Jeśli dziecko ma katar, kaszle, jest marudne i osłabione, to warto pozostawić je w domu na parę dni jeśli jest taka możliwość.

 

Wiemy, że jest to trudne, kiedy oboje rodziców pracuje , gdy nie ma w pobliżu babci lub innej osoby, która mogłaby zaopiekować się naszym dzieckiem. Czasami jednak lepiej w początkowym stadium choroby zostać z dzieckiem w domu 3-4 dni, niż później, gdy jest ono bardzo chore o wiele dłużej.
Zdarzają się również, że dziecko nie jest jeszcze do końca wyleczone (bierze jeszcze antybiotyk), a rodzice przyprowadzają je do przedszkola i następuje nawrót choroby, gdyż osłabiony organizm dziecka ponownie łapie infekcję. Warto więc poczekać do zakończenia leczenia i dopiero wtedy zaprowadzić je do przedszkola.

                                                                                                             Opracowała mgr Renata Ogórek

Filary terapii logopedycznej

 

                                                                                                                                                                                       

103595469

TA STRONA UŻYWA COOKIE. Dowiedz się więcej o celu ich używania i zmianie ustawień cookie w przeglądarce. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.

Akceptuję pliki cookie z tej strony.

EU Cookie Directive Module Information